Een gedicht met een bordtekening

Dit gebeurde er in onze wachtkamer.
Terwijl haar kind binnen was voor therapie, pakte een moeder het krijtje op.
Geen boek. Geen telefoon. Maar dit.
Een lentedicht. Sneeuwklokjes. Een tulp. Een vogel. Een gedicht met een bordtekening: 

Lichtje, lichtje, kom naar buiten, waar de vogeltjes weer fluiten. Sneeuwklokjes komen uit de grond , stralende lichtjes in het rond.

Ze vulde de wachttijd niet. Ze gaf iets aan de ruimte.
Dit is wat er soms gebeurt als mensen zich welkom en veilig voelen. Ze geven. Ze laten iets achter.

Wij bouwen op dit moment een nieuw team bij Kindertherapeuticum Zeist – een plek waar kinderen, ouders en therapeuten samen op adem mogen komen. Waar de wachtkamer deel is van de zorg.

Dank je wel, lieve moeder. Jouw tekening staat er nog. 🌷